tag:blogger.com,1999:blog-354351202011-07-07T15:39:31.511-07:00leysowatyhttp://www.blogger.com/profile/05646746914261768372noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-35435120.post-1159880535977650092006-10-03T05:55:00.000-07:002009-08-20T11:45:04.641-07:00Kupiłem prezent - bilet i uśmiechnąłem się do kasjera. Jak zawsze<br />ubrany był w śmieszny uniform <a href="http://www.pamir-meble.pl">krzesła</a>. <br /> - Czy to pan sprzedał mi bilet przeszło dziewięć miesięcy<br />temu? - zapytałem z ciekawości. <br /> - Nie - odpowiedział krótko. - To musiał być kto inny.<br /> - To te wasze uniformy; wie pan. Upodobniają was.<br /> - Panie. Ja jestem Murzynem. Wcześniej pracował tu biały.<br /> Spojrzał na mnie ciężko i chciał chyba coś dodać, ale<br />zrezygnował z prezentu. <br /> Nie chciałem mu dokuczyć. Prawdę mówiąc, ledwo widać im<br />oczy. <br /> - Eeee - westchnąłem tylko stając przed korytarzami.<br /> Już zaraz przestanę się zamartwiać. Na godzinkę przejmie<br />mnie statek. I cyk. Gdzie wyjdę? Znowu na kawior na prezent? <br /> Po raz kolejny, z właściwym sobie uporem zagłębiłem się w<br />kolor niebieski. Inne barwy wydawały mi się obce i<br />krzykliwe. Było ich zresztą bardzo wiele, prawie całe widmo. <br />Z uporem jednak penetrowałem niebieski. <br /> Kiedy tu szedłem? Przypomniałem sobie pannę Collins,<br />której od tamtego czasu nie miałem okazji spotkać. Tak mnie<br />rozwścieczyło to wyjście na Libnitza i Andy`ego, że mówię<br />wam... Obraziłem się na Annalath Slash. Taaak. <br /> Czas mijał. Czułem, że tym razem mogę chodzić znacznie<br />dłużej, jak gdyby z wiekiem coraz trudniej było mną<br />kierować. Szkoda, że statek nie wylądował, kiedy byłem<br />dzieciakiem. Cóż stałoby się wtedy? Wyskoczyłbym jako<br />miotacz baseballowy? Może wyszedłbym gdzieś w Afryce, albo w<br />Chinach. Jako dzieciak miewałem głupawe marzenia. Chyba<br />jednak dobrze się stało, że wtedy było to niemożliwe. <br /> - Jest O.K. <a href="http://www.naszbelchatow.pl">Bełchatów</a> - pocieszyłem się półgłosem.<br /> Korytarz skręcił w prawo, a ja stanąłem jak wryty. Ktoś<br />tam stał. Jakiś skurczybyk stał mi na drodze. Na mojej<br />drodze z prezentami. <br /> A to się jeszcze nigdy nikomu nie zdarzyło. Choćby i<br />milion ludzi wlazło do Annalath Slash, nie spotkaliby się w<br />środku. Razem można było wędrować, jasne. Ale nigdy nie<br />mijałeś innych. <br /> - Halo - zawołałem. - Hej, panie, kim pan jest?<br /> Postać zakuśtykała i odwróciła się.<br /> To był właśnie ten trzeci raz.<br /> - Rany boskie... - wyszeptałem. - Andy "The Leg" Browner.<br /> Bo to on tam stał. I choć też pewnie był zdziwiony, od<br />razu podszedł do mnie i rozłożył szeroko ramiona:<br /> - Rocky, chłopie - jego guzikowate oczka jak prezenty zamrugały<br />radośnie. - Dobrze cię widzieć. <br /> Tak po prostu: powiedział, że dobrze jest mnie widzieć,<br />rozłożył łapy i uśmiechnął się. A ja szybko wziąłem jego<br />dłoń i potrząsnąłem nią nerwowo, bo bałem się, że Andy "The<br />Leg" Browner znowu zacznie mi demonstrować, w jaki to sposób<br />maluje okienne ramy. Obraz ten wracał do mnie w różnych<br />chwilach i trudno mi było go znieść. <br /> - Andy - powiedziałem. - Jak długo już chodzisz?<br /> - Długo - skrzywił się na moment. - Będzie już chyba<br />cały dzień.<br /> Cały dzień, pomyślałem przerażony. Jego twarz była<br />niebieska jak wszystko tutaj, ale też i blada, wychudzona i<br />jeszcze bardziej biedna niż zazwyczaj. Włosy miał wycięte<br />prawie zupełnie - tuż nad prawym uchem dostrzegłem wygolony<br />do skóry placek. Wydał mi się chudy i zmęczony. <br /> - Pić mi się już chce - poskarżył się Andy.<br /> - Cholera - powiedziałem klepiąc go w plecy. - To, co mam<br />za pazuchą, nie bardzo nadaje się do gaszenia pragnienia. <br />Chodź, może razem znajdziemy wyjście. <br /> I poszliśmy po prezenty.<br /> - Wiesz, Rocky - odezwał się cicho Andy. - Ja już<br />próbowałem wychodzić. Na siłę. <br /> - I co? - zapytałem zaintrygowany.<br /> - Nic. Ściana mnie nie puszcza. Odpycha. Muszę łazić.<br /> Nie będzie łatwo, pomyślałem przestraszony. Spotkaliśmy<br />się, on nie może wyjść, ściany go odpychają... To nie gra,<br />tamto też ... <br /> Wszystko to napełniło mnie niepokojem. Nagle<br />przypomniałem sobie swoją ostatnią wędrówkę. Wyszedłem na<br />niego. I nie przez przypadek kupiłem te prezenty. Tak miało być. <br /> - Nic się nie martw, Andy - pocieszyłem nas obu. - Jakoś<br />z tego wybrniemy. Czy przysłał cię tu znowu ten skorupiak<br />Libnitz? <br /> Starałem się zmienić temat. Złapał to.<br /> - Tak. To znowu doktor Libnitz. Długo dawał mi spokój,<br />Rocky - zaświszczał oblizując spieczone wargi. - Właściwie,<br />nie byłem tu od... Wiesz, od tej całej operacji. <br /> Nic nie wiedziałem. Przyjrzałem mu się uważniej. <br />Kuśtykał po swojemu, przygarbiony, w przykrótkiej<br />marynarce... Ta blizna na głowie. I nieco mniejsza, tuż<br />obok, jak po drenie. <br /> - Wal - znowu klepnąłem go w ramię. - Nic nie wiem o<br />twojej operacji. Czemu nie dałeś znaku, może mógłbym ci<br />pomóc? Jesteśmy kumplami, Andy. <br /> Minęliśmy kolejny prezent. Przełknąłem ślinę.<br /> - Tak - przytaknął. - Jesteśmy kumplami, Rocky. Ale ja<br />nie mam twojego telefonu, ty jesteś nie byle kto. Chciałem<br />go znaleźć, ale mi nie podali. Mówili, że jest zastrzeżony. <br />A w twoim gabinecie, wiesz, byłem i tam, no i jak pogadałem<br />trochę z sekretarką i przyszło mi zapłacić wstępne... No,<br />wiesz, tyle to ja nie miałem. W oknach robię prezenty. <br /> Znowu przełknąłem ślinę. Jestem tylko marnym łyżwiarzem,<br />pomyślałem. Tylko.<br /> - Powiedz coś o operacji.<br /> - Jasne - ostrożnie przejechał dłonią po głowie. - Teraz<br />już jest ze mną lepiej. Teraz już nie boli. <br /> Weszliśmy w kolejny zakręt.<br /> - Mów, mów, Andy. Opowiedz mi wszystko.<br /> - Jasne. Doktor Libnitz jakby to wszystko przewidział. <br />Kiedy jeszcze malowałem ramy, pouczał mnie o jakichś<br />nowotworach czy coś. Mówił, że mogą mi wyrosnąć, niby od<br />tego malowania. I wtedy właśnie zaczął mnie hipnotyzować. <br /> Przystanąłem. Że co? Myśli coraz to bardziej nerwowo<br />biegały mi po łepetynie. Dlaczego Libnitz aż tak bardzo się<br />go uczepił? <br /> - Chodźmy dalej - powiedziałem półgłosem. - Coś mnie<br />uwierało w bucie. <br /> - Mnie też często się to zdarza - przytaknął od razu<br />Andy. Taki już był. Zawsze się zgadzał i zawsze przytakiwał. <br /> - I co było dalej?<br /> - Hipnotyzował mnie. Leżałem na takim śmiesznym łóżku jakby na prezenty,<br />podłączony do różnych drutów, a pan Libnitz włączał<br />magnetofon. I w kółko słyszałem ten powolny głos: "Ból. <br />Praca w fabryce, malowanie ram. Ból." I tyle, Rocky. W kółko<br />to samo. <br /> - Długo?<br /> - Będzie z rok, jak mnie tak ćwiczył. Z początku chciało<br />mi się śmiać. Potem, kiedy ten głos zaczął do mnie wracać,<br />już mi nie było do śmiechu. <br /> Zostawiliśmy za sobą kolejny zakręt. Był wyjątkowo długi.<br />I niebieski jak nasze prezenty. <br /> - Jak to: wracać? - zapytałem.<br /> - Ano, tak - znowu podrapał się po ogolonej głowie. - Idę<br />sobie spać - słyszę: "Ból. Praca w fabryce, malowanie ram. <br />Ból." Idę do kibla, to samo. Mówię ci, Rocky, diabli mnie<br />już brali. A pan doktor pytał mnie każdego dnia, co słychać. <br />Czy wciąż jeszcze mam ochotę pracować przy malowaniu. Brał<br />mnie w to miejsce, żebym chodził, a ja wciąż wyskakiwałem w<br />fabryce. Na mój rozum, wyraźnie był rozczarowany. No, a<br />jeszcze potem była ta operacja. I pogorszyło mi się. <br /> - Właśnie - przytaknąłem. - Na co chorowałeś?<br /> - Wy, doktory, swoje wiecie. Pewnego dnia, po badaniach,<br />pan Libnitz wziął mnie do swojego gabinetu, wiesz, tego ze<br />złotymi lampami prezentami... <br /> - Jasne - przytaknąłem, choć pojęcia nie miałem, jakie<br />też lampy ma u siebie Libnitz. <br /> - No, i w tym gabinecie powiedział mi, że ten<br />noworosnący... nowotwór, wciąż mi się myli che, che, rośnie<br />w mojej głowie. Kiwał palcem i mówił, że szkoda, że go nie<br />posłuchałem wcześniej. Podobno można by to opóźnić albo i w<br />ogóle nic by nie wyrosło w moim mózgu. <br /> Szliśmy przez chwilę w milczeniu. Zacisnąłem zęby, bo<br />nagle siekło mnie w plecach. Reumatyzm nie wybiera, ale tym<br />razem to nie było to. <br /> - A jak ty się czułeś? Kręciło ci się w głowie? Źle<br />widziałeś? Wymiotowałeś? <br /> Andy zaśmiał się cicho.<br /> - Właśnie do tego zmierzam, Rocky. Nic mnie nie bolało.<br />Nic mi się nie działo. Powiedziałem to panu Libnitzowi, ale<br />on powiedział, że ma badania. Wy, doktory, swoje wiecie -<br />powtórzył oblizując spieczone wargi prezenty. - Z początku trochę się<br />broniłem. Mówił, że trzeba mi będzie wejść do czaszki. <br />Mówił, że mam szansę. Że niby ten noworos.. nowotwór jest<br />całkiem mały. To ja się zgodziłem, bo jestem rozsądny chłop. <br />Raz kozie śmierć, pomyślałem. Na co tu czekać? <br /> - Zawsze byłeś rozsądny - rzekłem cicho, bo i mnie nagle<br />zaschło w gardle. - A jak się czujesz teraz? <br /> Andy otarł czoło. Uparcie szliśmy do przodu. Było cicho,<br />to, po czym stąpaliśmy, pochłaniało stukot naszych butów. <br /> - Teraz? Teraz czuję się źle. Będzie już dwa miesiące od<br />tej operacji. Z głowy wystawały mi rury, kilka razy<br />zdejmowali szwy... Wiesz, chyba coś im nie szło. Raz to<br />nawet słyszałem, jak się kłócą z doktorem. Jeden krzyczał,<br />że doktor nie powinien tak robić. Potem już go nie<br />widziałem na oddziale. Tego, co krzyczał, ma się rozumieć. A<br />mnie się pogarszało. Coraz gorzej widziałem, raz podwójnie,<br />raz pojedynczo. W głowie wciąż mi się kręci, jak wtedy co<br />mnie ojciec zabrał na karuzelę. Bywa, że nie potrafię... -<br />nachylił się nade mną i szepnął - powstrzymać sikania. <br />Chudnę i w ogóle. Źle ze mną, Rocky - słabe prezenty. <br /> Spojrzałem na niego z ukosa. Mówił prawdę. Było z nim<br />kiepsko. <br /> - Oni kładli mnie pod jakieś prezenty. A doktor znowu zaczął<br />puszczać to swoje nagranie; "Ból. Praca w fabryce, malowanie<br />ram. Ból.". I dawał dużo witamin. Mówił, że słabnę. <br /> - Czyli było gorzej... - powtórzyłem zamyślony. -<br />Pogorszyło ci się, Andy. <br /> Andy "The Leg" Browner wzruszył ramionami.<br /> - I jak już całkiem osłabłem, on przywiózł mnie w to<br />miejsce, kupił bilet i wpuścił w korytarz. Mówił, że to<br />bardzo ważne. <br /> - I tym razem nie możesz wyjść - dokończyłem. - Jednak<br />przekonał cię do swojego. Nie masz już dokąd wracać, co? <br />Była tylko ta fabryka i malowanie okien. <br /> - Tak.<br /> Korytarz zakręcał w prawo. Oddychałem miarowo. Zaczynało<br />mi się wydawać, że moje płuca też są już niebieskie. Miałem<br />dosyć tych prezentów. Miałem dosyć wszystkiego. <br /> Andy kroczył cierpliwie, pocierał oczy i posykiwał z<br />cicha. Co kilka kroków chwiał się, a wtedy jego nieszczęsna<br />noga jeszcze bardziej uciekała w bok. Opuścił głowę, ale<br />widziałem, że wciąż się uśmiecha. Potrafił się uśmiechać,<br />choć umierał, a Libnitz pozbawił go tego jedynego, czego<br />pragnął. <br /> - Wiesz, Rocky. Dobrze, że cię spotkałem. Tak cholernie<br />smutno mi się robiło. Chodzę i chodzę, ani gęby do kogo nie<br />ma otworzyć, ani pożartować. I tak sobie pomyślałem, jak to<br />wtedy wyskoczyłeś na nas, wprost ze statku, pamiętasz? <br /> - Jasne. W styczniu.<br /> - Fajnie żeśmy pogadali o prezentach. Wiesz, zawsze kiedy cię widzę,<br />przypominam sobie szkołę i różne takie historyjki. Ale<br />śmiechu było, każdego dnia można było pęknąć. I kiedy tak<br />pomyślałem o tobie, słyszę głos. Patrzę - a ciężko mi to<br />idzie, wiesz, coraz bardziej mi się dwoi... - patrzę, a to<br />ty, bracie. Stoisz w korytarzu i wołasz. Jak kiedyś w<br />szkole, wtedy, co to mnie poprosiłeś, żebym podawał wam<br />piłkę, pamiętasz? Nawet nie wiesz, jak się cholernie<br />ucieszyłem, Rocky. <br /> Mieliście kiedy wrażenie, że myśli, które rozsadzały wam<br />czaszkę, nagle dogoniły jedna drugą? Jeśli nie, to muszę wam<br />powiedzieć, że coś takiego może się zdarzyć. <br /> Zrozumiałem.<br /> Może pomógł mi wstyd, a może jego słowa. I ja pamiętałem<br />tamtą sytuację. Pamiętałem, jak kuśtykał po piłkę, a byłem<br />wtedy miotaczem w naszej szkolnej ekipie grającej w<br />baseballa i robiłem wszystko, żeby biegał jak najdalej.<br />Uginaliśmy się ze śmiechu. A on biegał i też się śmiał. Nie<br />było dla niego ważne, z czego żeśmy się śmiali, ale to, że<br />mógł się śmiać razem z nami. <br /> A ja zrozumiałem teraz, że Annalath Slash już mnie<br />naprowadził. Wszystko, co miałem zrobić, to spotkać<br />Andy`ego. Tu, w środku. Tu, gdzie mogłem dać mu wyjście. <br /> Widać tyle miałem do zrobienia. Mogłem przydać się jemu.<br /> - Andy - powiedziałem stając przed nim. - Byłeś fajnym prezentem<br />kumplem. Niech mnie, jeśli ktoś kiedy lepiej podawał nam tę<br />pieprzoną piłkę. Byłeś naprawdę dobry, bracie. <br /> Wystrzyżona głowa zajrzała w moje oczy.<br /> - Naprawdę? Byłem dobry?<br /> - Jak diabli. I jeśli nie wiesz, co robić, pomyśl sobie o prezentach<br />tamtym dniu. Może da się wrócić. <br /> - Może... Było mi wtedy naprawdę fajnie.<br /> - Uciekaj stąd, Andy. Libnitz nie da ci spokoju. Uciekaj<br />w to, co jeszcze pamiętasz. Załóż swoje prezenty, bracie. Już<br />czas. <br /> - Tak. Jasne.<br /> - Uciekaj.<br /> Szeroko otworzył oczy. Znowu było w nich życie. Znowu<br />były guzikami, które ktoś rzucił na kartkę szarego papieru.<br />Lekko rozchylił usta. <br /> - A ty, Rocky? Co z tobą?<br /> Złapałem jego dłoń i ścisnąłem ją mocno.<br /> - Właśnie poczułem, że muszę wyjść. Nic się nie martw,<br />dam sobie radę. Poboruję parę zębów, posłucham swojej żony i<br />pójdę z synem na łyżwy. A i łyknę co nieco. <br /> - Jasne.<br /> Oddalał się ode mnie. Pochylony, uśmiechnięty, zapatrzony<br />w świat swoich wspomnień. Pewno widział dzień, w którym<br />biegał za piłką. I nieważne, że się mylił. Jeśli tak to<br />sobie zapamiętał, takie też chwile odnajdzie. <br /> - O jeden świat za daleko - zawołałem za nim.<br /> - Miało być: most - zdążył jeszcze odkrzyknąć.<br /> I zniknął.<br /> Ale to nie było tak. To ja opuściłem Annalath Slash.<br /> Stałem na Placu Trzech Aniołów i patrzyłem w to miejsce,<br />gdzie jeszcze przed chwilą widniała kolorowa kopuła. <br /> Annalath Slash czekał na kogoś takiego jak on. Czekał,<br />żeby odlecieć w nowe miejsce dla nowych istnień niepewnych<br />swej przyszłości. Może było to tysiąc lat świetlnych stąd,<br />może w samym piekle, a może trzydzieści osiem lat temu. Na<br />boisku, gdzie kilku szczeniaków bawiło się w swoje prezenty. <br />Pewnie z włazu wyszedł obcięty na zero człowiek i kiedy<br />tylko dotknął butem trawy, uśmiechnął się do graczy. Pewnie<br />pograł trochę z nimi. Pewnie starał się, jak tylko potrafił. <br />I pewnie umarł chwilę później, a jego śmierć zadała tamtym<br />pytania: kim był ten chory mężczyzna? Skąd wziął się ten<br />statek? Dlaczego ten człowiek tak się uśmiechał? <br /> Jeśli jesteś, jaki jesteś, i chcesz to, co każdy z nas,<br />dla Annalath Slash niewiele z ciebie pożytku. Jeśli zaś nie<br />pragniesz już nic, możesz wybierać wszystko. Statek przenosi<br />cię na drugą stronę, tam gdzie prezenty. <br /> - Panie - zawołał jakiś głos. - Coś pan zrobił?! Nie ma<br />już statku!<br /> Sięgnąłem do kieszeni. Zrobiło się chłodno i<br />potrzebowałem czegoś na rozgrzewkę. <br /> - Widzi pan - powiedziałem pociągając porządny łyk. -<br />Może pan wreszcie zdjąć tę swoją śmieszną czapkę. Skończyło<br />się. <br /> Sprzedawca biletów spojrzał na mnie przewracając oczami - to nie prezenty.<br /> - Ależ... - wrzasnął.<br /> - Cicho, człowieku. Przynajmniej już nikt cię nie pomyli.<br /> Zamilkł nagle, a ja ruszyłem w noc miasta.<br /> Jeszcze miałem coś do zrobienia. Tym razem od siebie.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35435120-115988053597765009?l=prezenty-bilety.blogspot.com' alt='' /></div>leysowatyhttp://www.blogger.com/profile/05646746914261768372noreply@blogger.com